Shkon...!

Kohët, mirë a keq jetohen, shkojnë...
Mos mendo se kjo rrugë shkon në amshim!
Vjen një ditë e çelësi s’e çelë drynin!
Çka ka mbet brenda, vyshket e shkon...
Një ditë e kupton se çdo gjë është e kotë!
Njeriu nga njerëzishmëria e tij turpërohet, shkon...
Qielli i rëndohet në krahërorin e tij!
Çka ka gjetur, nga të gjithë bezdiset, shkon...,
në një vend të përjetimit që s’kthehet!
Çdo njeri nga një ëndërr zgjohet, e shkon...
Një ditë kalon e shpresat vyshken, paqare!
Ata që duan e duhen, mashtrohen, shkojnë...
E kuptojnë çdo të vërtetë në momentin e fundit!
Dhe, një thikë në gjoks hyn..., e shkon...!

Nga gjuha turke

Semra HALILI

Shkon...!

Lexoje te plote...

PA MASË DHURON

Kur pranvera hyn mes dyerve të qytetit
Lulëzimi i butë zgjohet si shpresë e re
Atëherë çdo natë lulevjollce ju ofrojë
E nga ju një buzëqeshje të ëmbël kërkoj

Në çdo anë era e ëmbël shkëlqen
Athua për ju paraja më shumë vlenë
Më shumë se lulevjollca me fatin në jetë
Që unë ua solla në këtë qytet

Çdo ditë jetojnë me erë e freski
Bëje edhe ti rend në shtëpi
Pesë here në ditë ujite që të jetojë
Se shumë pak kërkonë e pa masë dhuron

Adnan Ameti

PA MASË DHURON

Lexoje te plote...

Pikëllim

U ndjeva e pikëlluar
Në këtë vend të huaj
Për ta larguar këtë mërzi,
Dola tek parku që të rri.

Sa shumë njerëz aty kishte,
Vendi i mbushur shumë ishte
Në një anë pleqtë kuvendonin,
Nga ana tjetër rinia jehonin.

Pyetje të shumta në kokën time,
Mendime të thella që s'kanë mbarim.
Para meje shfaqet një fëmijë,
Që qan e e kërkon prindin.

E shikoj, e e shikoj,
Lotët e tij s'munda t'i duroj,
Sapo desha t'i ndihmoj,
Erdhi prindi i tij,
Gjë që më ndaloj...

Fëmija kërkonte diçka,
Pyetesha se vallë çka i ka humbur,
Mendova se qaforja e tij,
Por ky ishte vetëm mendimi im.

Misteri i përgjigjes mua po më vret,
Çfarë kërkon ky fëmijë,
E s'mundet me gjet...!?

Gjurmonin me prindin
Në kopshtin e gjelbëruar,
Kur pashë prindi i tij,
Po vinte me një gjë në duar!

Çfarë ishte ajo?
A ishte qafore; dua ta shoh!
Gjëja që ata kishin kërkuar,
Ishte aparati i fëmijës,
Që e përdorte për të dëgjuar!

Sadete SULIMANI

Pikëllim

Lexoje te plote...

Falma një buzëqeshje

Përkundma shpirtin tim në erën e lehtë të amshimit
E ti falem kohës pa kohë, të shekujve të përjetësisë
Të ndalem si muzg në muzikën e kitarave të gëzimit
E ti dorëzohem lehtësisht botës së pafajësisë

Ma fal Zot, një ditë, një jetë, një stinë
Një këngë ta kompozoj si nga hera për emblemën e shpirtit tim
Të dridhem në dehje, ta kaploj agun e dashurisë
E mallin ta derdh në tokën e vjetër përbri historisë

Në këtë tokë betejash, ku zhurmon koha e robërisë
Ku myket loti, e zemrat zjarr digjen pa u shuar
Në këtë ndjenjë pa kohë, dua të dorëzohem o Zoti im
Vrapimtar në shekullin e marrë, në pranga ngujuar

Falma një buzëqeshje, ta ndez nurin si diell i urtësisë
E këngën e shpirtit, zogjtë e rebeluar të ma këndojnë
Në artin Tënd të vdes, pa mundur të bëj përngjasim
Ta trazoj brendinë o Zot, me besim gjer në amshim

Në strehën e freskët, t’i çliroja sytë e verbër
Në ngrohtësinë e ashkut Tënd, ta falja shpirtin tim
Në hijen e pemës së përjetësisë të qëndroja i heshtur
E ta gëzoja gjer në robëri, atë botë të paqes, atë botë të lirisë

Në strehën time qiell, vetëtin një ndjesi në arrati
Kapërcen në kohë, e lë pas shekujt e historisë
Qëndron në lëmën e asaj bote të premtuar
Atje ku besimi, dashuria, flijohen në këtë përditshmëri

Saimir LLESHI

Falma një buzëqeshje

Lexoje te plote...

Pyes veten...

Shfletoj libra pa ndal'
Dhe ulem e mundohem me mall'
Mendoj për jetën që jetove ti
Për ata që të bënin shoqëri.
Nga e tërë ajo që unë lexova,
Me të vërtetë u pikëllova.
Krijesë më e ndershme
Nuk shkeli mbi këtë dhe,
Njeri më bujar,
Historia nuk njeh!
Me sinqeritet e flisje çdo fjalë
Me vullnet të zjarrtë thirrje në Islam,
Edhepse armiqtë asnjëherë
Të qetë s'të lanë.
Nuk frikoheshe fare,
Jepje çdo gjë për Islam,
E pyes veten: vallë, unë ku jam?
Vallë, çfarë dhashë unë për Islam,
Veprat e mia, a thua ku janë?
Mos vallë gjatë historisë u shuan,
Por, jo – ato kurrë nuk ekzistuan!

Sadete SULIMANI

Pyes veten...

Lexoje te plote...

Kanë hapur krahët

Hamdi Nuhiju

Në karavanin e thirrjes
Për të pranuar njeriun e mëshirës,
Nga i Mëshirshmi Allah,
Përmes Engjullit Xhibril...

Kur qiejt u puthën me tokën,
E kodrat nuk pranuan emanetin,
Në errësirën e mbrëmjes,
Zbriti drita e Krijuesit tim..

Kanë hapur krahët,
Engjujt për ta pranuar Resulullahun,
Si bartës të mesazhit,
Nga errësirat e shumta në dritën e vetme...

Kanë hapur krahët

Lexoje te plote...

Ju lutem, o të dashurit tanë!

Prindër të dashur
Allahu ju mëshiroftë ,
Ai ju begatoftë me devotshmëri,
Ju shpërbleft me mirësi.
o prindërit tanë,
o nënat dhe baballarët tanë na edukoni,
si na meson Kur’ani famëlart,
mos na lini të vetmuar në zhgjedhje,
se do larejm rrugëve ,
duke humbur rastin e shpëtimit tone.
O të dashurit tanë,
nuk jua kërkojmë pasurinë trashëgimi,
o prindërit tanë na mësoni islamin,
fënë e shpëtimit,
na mësoni Kur’anin,
librin e udhëzimit.
Do ju kisha lutur diçka..
Mund t’ju pyes?
A doni ti shihni fëmijët tuaj të shpëtuar?
Padyshim do thoni po,po,po.
Atëher në zemrat e tyre mbjelleni islamin,
në shpirtin e tyre zgjeroni imanin,
po të isha prindër nuk kujtohesha të shkruaja,
po jam I ri dhe këtë gjë desha t’jua kujtoj.
Me pak fajalë ndoshta po flas,
Por me shumë mall po ju thërras.
Nuk do më hiqej malli,
po që nuk do shoh shokët e mi,
duke shkuar në xhami,
duke mare abdes në shadërvanin e xhamisë,
ku rrezon dielli,
ku për ç’do pike uji shpërblen i madhi Zot!
Ju lutem o të dashurit tanë!

Ilir SALII

Ju lutem, o të dashurit tanë!

Lexoje te plote...

Edhe nëna po vuan moj

Kur e pash nënën duke qarë
Sikur shpata të më kishte therrur.
Zemra mu shëndërrua në vullkan zemërimi.
Dhe se shtëpia më ra mbi kokë.
Ishtë rëndë shumë, shumë.
Kur nga pabesia e njërit apo njërës
Të i shohësh të tjerët duke vuajtur.
Nëna, ah moj nënë, ah moj nënë
Pse më je zemëruar edhe ti?
Pse ti u zemërove?
A mos isha unë shkaku?
Me të ma shtove dhimbjen edhe më.
Mjaftoi, mjaftoi kur të pashë me zemër të therrur
Të kisha ikur nga kjo botë.
Por jo. Jo dhe jo! Jo moj nënë se nuk iki!
E nuk të lë të vetmë në vetmi.
Derisa ti të gëzohesh me mua.
E të të zbardhohet zemra nga të bëmat
E t’ët bir.
Edhe në qoftëse marr urdhër nga ti
Për t’i pastruar punët me të padrejtit
Me gjuhën të cilën ata e kuptojnë.
Dhe dije moj nënë se atë po bëj.

Hevzi ZEQIRI

Edhe nëna po vuan moj

Lexoje te plote...

Jetë

Minushe DAKU

Jetë të thonë
dhe njerzit të jetojnë...
të ndjejnë e s'të përjetojnë..
varg frikash ngjitur
në emrin tënd.
Definicion të saktë
të paktë i than.

Të paktët
u friguan nga
kthetrat e tua,
të paktët u trishtuan
dhe të përjetuan...
nga të tjerët u dëbuan
por në Kur'an
më të mirët u emëruan..
TË DËRGUAR .

Jetë

Lexoje te plote...

Shekulli i dritës

E rëndë fjala nën kthetrat e dyshimit....

e ajo, lehtë, valvitet në turbinat llomotitëse të injorantit modern.

Të them se s'bën ndryshe..

plaga më rri në zemrën e rënduar nga mëkatet

e ti armiku im qarkullo shlirshëm ndër venat e mij...

"humanët" shkatrrimtar! thoni se jeni demokrat...

e ligësia ju ecën zvarrë...

pohoni se jeni mendje hapur por smira ju qëndron mënjanë...

Gjithmonë nj1ë mision patët...

Thonë se të gjitha u provuan...

deri te modernizimi total

dhe tani më keni ngecur,sikur,

s'gjeni alternativë...

sa i paarritshëm paska qenë materializmi

ndër shekuj mbanë...

por ja që edhe ajo iku me tufan e murlan.

Shkatrruat bukurinë njerzore...

o ju injorantët modern...

helmuat shpirtin e padjallzuar

dhe pikë nderi s'treguat...

cfarë turpi melankolik ndër kataklizmat

periodal...

klasicizmi...

baroku....

humanizmi...

materializmi

dhe në fund shkatrrimi i zemrave.....

post modernizmi i mendjës...

zemrës dhe unit shpirtëror.

Sa thyerje ndër popujsa luftëra barbare...

urrejtje shtazarake në zemrat e kallëpit Njeri..

Sa vetmohues e jo falendëruesdhe koha tik tak po ikën ...

fundi lehte nën tytat e tankeve e shpjetesisë B-2 shjane po mbërrin,

e njerzimi mbeti pa rezultat adekuat...

Tani më mbetet dhe një shansë ..

e ju o mendje "ndritur"

nxitoni ta kapni me dhëmbët e mramë.

sepse këtij shekulli i thonë,

pa dashur për ti thënë....-

kapërcimi nga Shkenca në Islam.

Ti refuzo po të duash,

por faktet e kanë treguar,

e keni thënë dhe vet....

se shekulli i pas post modernizmit

është shekulli i Besimit.

Minushe DAKU

Shekulli i dritës

Lexoje te plote...