Sejhane Mehmeti

Errësira brigjet ledhaton
ëmbëlsira
e rërës
jetës
nga pentagrami i vetmisë
rima jete kërkon

Hevzi ZEQIRI

Një besë e dhënë
Një fjalë e shkruar
Një lot nga zemra
Kodra u bë përrua

Ka shumë kohë që mbetën të kujtohen
Mbetën vetëm si një përrallë fëmijësh
Ka shumë gjëra që kemi dashur të bëjmë
Por si duket jeta s’na mjaftoi

Sejhane Mehmeti

Flamuj, ninulla
Shami të përgjakura
Në klithjet e shembura
Mallkova robërinë
Në dushkun qelibar
Pikoi një lot
Po si bilbil
Në ndërgjegjen e plagës
Kërkoj ndihmë
Vetëm nga Ty
Zoti Im

Gjithë kuazaret të rrehtuar
Vrimat e zeza të shkapërderdhura
Tymni i thurur me fije të ylberta
Elektromagnetike
Kallëpe akujsh më cingërrojnë
Kupat plot me pije t’smagradta
Lumenjë që bartin shpirtërat të molisur
Tek u shkruaj kohën në gjethin e jetës vulos
Puthjet e të dashuruarëve që
Ballin vizatojnë medalione
Engjëjtë tufa tufa t’i dallojnë
Prej atyre që lidhin nyje
Në ujë fryejnë urrejtjen
Lumin për ta kontaminuar
Me urrejtje radioaktive
Jeta dhe vdekja nuk janë vullneti yt
Kjo është këngë e të pjekurve
Të cilët biejnë në dorën time si petale
Të trendafilit të bardhë

Njëherë më bën zjarr
Me fjalët e tua të ëmbla
Më sjellë tërë botën
Para syve të mi.

Më bën të ndihem me
E lumtura në botë
Kur më shikon me
Ata sy të ëmbël.

Shkrihem si qiri
Pro nuk zgjat shumë
Vetëm një ditë

Pastaj me një fjalë
Rrenon gjithë botën
Mbi kokën time

Por prapë
Me buzëqeshje të zjarrët
Dhe me fjalë të ëmbël
Më kthen në jetë.

Zeqavete RAMADANI

Faredin SHEHU

Kur fillon jeta
Lindin valët
Kur vazhdon jeta
Trazohen valët
Kur mbaron jeta
Fundosen valët

Jeta është si valët e detit të trazuar
Mbi brigjet e portit të bekuar

Erduan Kllobucishta

Rasti vjen,
Ankthi e zbulon,
Cdo mendim dridhet,
E ben ti sillet mendja rrotull,
Dhe gjendja eshte sikurse zemerimi te kishte fituar,
Kete gje e thoshte Kierkiggardi i vetmuar.

Dhe ti shpirt qe kerkon lirine,
Shkelmon lirine e pafajshmerine,
Jeton me driten e intuites ,
Brenda ankthit qe pi gjakun e pendimit.

I plandosur sa hap e mbyll syte,
I semuri kerkon realitetin pertej mureve te cmendise ,
Nje realitet qe kerkon urtiesine,
Apo nje urtesi qe kerkon sundromen e perjetesise?!

Njerez te heshtur gjithandej
Me portret buze-gaz nje filozof i trilluar
Ne kete bote ku filozofet pine ujin e helmatisur
Ne mesin e valltareve sufi qendrojne si hipnotike
Kerkojne nuancat e gjithesise
Brenda nje te kaluare te kalbezuar

C’marezi, depression, paranoje,
Njerez hapni dritaret le te hyj ajri i paster.
Mjaft me me heshtjen e shtypur,
N’mes trupit qe ngrohtesia bucet.
Kapi yjet me duarte si te nje varfenjaku
Ndrysho gjithcka…
“Sepse gjithcka eshte e ndryshueshme
Pervec ligjit te ndryshueshmerise” (Herakliti)

Gentian Jetishi

Një jetë plotë jetë
Një jetë pak jetë
E shkurt a po e gjatë
Prapë mbetet jetë
Prapë mbetet jetë.

O ti që jeton
Jeton bashkë me ne
Merr frymë në horizont
A e din përse
Përse ekziston
Dhe emrin që e mbartë
A e meriton
A e meriton
Njeri - human .

Sa ditë pa bukë
Dhe pa kulm mbi kokë
Dikur kisha shumë
E sot asnjë shok
E sot asnjë shok.

Prandaj shpesh herë pyes
Edhe shumë kërkojë
Ku mbet shpirti im a thua ku shkoj
A thua ku shkoj ?

Ku je
Shpirti human i popullit tim
I vendit tim
I shpirtit tim
Ku je
Ku je miku i mirë
Në këtë ditë të vështirë
Ku je
Të kërkojë dhe nuk të gjejë
Sot ku je ?

Me zërin e stomakut
bie në gjumë
Me dëshirë të vetëm
të flejë më shumë
Se kur zgjohem,
asgjë mirë s më pretë
Se gjithë miqtë e mirë
Janë humbur janë tretë
Janë humbur janë tretë .

Ku je
Shpirti human i popullit tim
I vendit tim
I shpirtit tim
Ku je
Ku je miku i mirë
Në këtë ditë të vështirë
Ku je
Të kërkojë dhe nuk të gjejë
Sot ku je ?

Hasan BAFTIJARI

Oj çantë
A nuk u lodhe nga udhëtimi
A s'të ka ardhur koha për t'u kthyer
Të kam mbajtur mbi supet e mia një kohë të gjatë
Dhe kurrizi më është kërrusur
... U lodha ...
Udhëtim akoma udhëtim...
Drejt një bote të panjohur
U bëre jastëku im
Ajo me të cilën ndaja jetën time
Shoqëruesja e udhëtimit tim të gjatë.
... Ah moj çantë ...
Ti që mbajte dhembjet dhe rënkimin tim
Ruajte të fshehtat e mia...
E çmendur je ti!
Je e dashuruar pas udhëtimit!?
Ti nuk ke as vend as vatan
Kurse unë
Kam humbur vatanin dhe ëndrrat e mia ...
Nuk kam strehë që më mbulon
As vatan që më strehon.
Sillem vërdallë rrugëve
Dhe jam këtu
Duke ecur e ecur
I humbur mes rrugicash
Kaloj male e lumenj
Këmbët nuk më mbajnë më...
Nuk di a kam vend në këtë libër
Asgjë nuk më kujtohet
Përveç lotët e nënës në çastin e ndarjes
Ti oj çanta ime
Të lutem, më thuaj
Kush e shkroi që ne të dy të jemi shokë rruge
Të përgjërohem me atë që të bëri ty
Shoqëruesën time të përjetshme.
Të lutem...
A nuk ka ardhur koha që të të lë në një cep
Që t'i tregoj rrëfimin shoqes time të jetës
Në takimin që kam ëndrruar prej kohësh
E di që je xheloze për këtë
Ngase ti kërkon të qëndroj me ty
Të shetisim çdo vend të kësaj bote
Sikur SINDIBADI
Të bëhem rob i yti.
Mos u frikëso moj çantë
Se akoma më merr e më dërgon aty ku dëshriron ti
Por, do të më humbasësh një ditë...
E do të merr malli për mua
Ti do të plakesh
Do të jesh e arrnuar
Por mos u mërzit
Nuk ka mërzi më te madhe
Se të humbasësh vatanin
Dhe të mos mund të kthehesh atje
Lerma mua mërzinë...
Ajo është shoqja ime e jetës
Është bashkëudhëtarja ime
Herë e mundi e herë më mundë
Kam frik të vdesë dhe të lë vetëm
Kush do të mbajë pas meje?
Kush do të kujdeset për ty, oj çanta ime?
Tek ti shikoj atdheun tim
Shokët, familjen
Fëmijërinë time, ditarin tim
Rënkimet e thellësisë së shpirtit
Nga pesha e kohës së pluhurosur
E mbushur me helmin e verdhë që rritet e rritet
Tallet me ne, na rethon
E pasta na hedhë nëpër rrugë
Të errëta e qorrsokaqe.
Oj çantë ...
A nuk ka ardhur koha të kuptosh
Se ai që humb vatanin është
I pa vend në këtë botë të çmendur.
Pa vend, pa identitet
Është thjesht një numër në pasaportë.

Vizatim më të bukur syri s’më kishte parë,
Ai trup i derdhur, me të hirtë ngjyrë i bërë, aq i larë,
Me të tillë shikim, që të shëtiste vërdallë,
Si një vallëzim arab, përjetim i gjallë,
Një fotografi e mangët, poshtë qafe e marrë,
Me figurë Borëbardhe, si në atë përrallë,
Fare nuk po vëreja se gojës isha tharë.

Vendosa ta kap, ta prek e ta shoh,
Me pamje sikur tha, as dorë mos afro!
Më pëshpëriti nga larg: “shih, po mos shiko!”

Ajo dhomë ishte aq e errët,
Në skaj të saj këndonte një qiri,
Jepte melodi, sikur vartësve krerët,
Ndërronte mot, nga diell në stuhi!

Thërriste ta ftoj,
Me të të vallëzoj,
Për vetëm një buzëqeshje,
Me jetë të luftoj.

Në pazar nate me xhepa më të thellë,
Një unazë argjendi sa një plesht në pelë,
Të shash me kornizë, me qiri e me gjith',
Se kur zgjohesh nga ëndrra, lulja të del syth.

Arsim JONUZI, 19.11.2009