Në shpirtin e dëlirë
Të dashurisë së sinqertë
Do të vijë njeiu i shumë pritur
Bukurina e së cilës nuk është hasur askund
Shpirt njeriu
Në linjën e mirëllogaritur të njerëzisë
Hevzi ZEQIRI
Kur rreze drite mbulojnë gjithësinë’
Dhe yjet duket sikur nuk janë më;
Ti mendon se befas trajta jote po del në tjetër,
Me ngulm, si përpjetës, ngjet shtigjeve të ardhmërisë
Ëndrrës së shkruar me vegime e mbresa,
Ndërsa pret të vijë, të shfaqet;
Një ndjenjë që vjen e ikën prapë, po, është,
Që me shpresa më tepër, se me to kënaqet.
Me një zell të gjallë, si bubullimë, që godet e s’ndalet dot,
E në terr të vdekur, kur sytë ngjiten murit, se nuk vlejnë më;
Si pejsazhe, të enjtur, dragojtë rrinë dhe vështrojnë,
Se me zemër, më shumë se me zjarr, pikturat po verbojnë.
Fitim ILAZI
O vilë e largët në male
E rrethuar me bukuritë më të mira të natyrës
Me lulet erë mira e me pemë të ëmbëla
Me hartën e bukur të kodrave të larta
Banuesi yt të ndërtoi për të vizituar ty
U bëre nikoqir i tij i përhershëm në këtë botë të rreme
Që, në fillim mendonte se në ty do të pushonte
Por nuk gjeti gjë pos zemërimit të llahtarshëm
Ti e shoqërove me vetminë e rëndë
E mësove me vetminë dhe me largësinë nga njerëzit
Ia shtove zemërimin e nivelit super modern
Ia largove dashurinë e vashës me sy të rrëshqitshëm po si të horizontit oqeanik
O vilë e bukur e shoqëruar me bukuri të qeta
Ti aspak mos u zemëro dhe mos ia ngarko fajin vetes
Sepse i zoti yt tashmë e kuptoi se e kishte gabim
Të largohet prej njerëzve e të jetojë i vetwm në ty
Qoftë për të pushuar apo për t’u përgatitur
Në shpirtin e tij të thellë
E kishte gabim që nga fillimi
Gabim, gabim do t’a ketë deri në fund
Që të izolohet nga bota e bukur
E në qetësi të veten do të futet deri në fyt në llum
Hevzi ZEQIRI
Moj bukuri,
O dimension i së mirës!
O jeta e syrit tim,
Oj shtizë që shpon kodra,
O gjak që përbiron lëkurë,
O gjarpër që kalon mur,
O ujë i furishëm që çon peshë edhe gurë!
O pejsazh i natyrës,
Që si vashë virgjine qëndron në verand',
Më jep një çikë shpresë,
Dhe fare mos dil në ankand!
Oj trajtë zëri që kumbon në vesh,
Dhe ti oj zhurmë uji që të bën të flesh,
Dhe ti oj pikturë artisti, kur në botë tjetër fton,
Së bashku me bukurshkrimin që bebëzën verbon.
Dhe si ato flokë femërore,
Që më duken se erën ndjekin,
Dhe si ato sy të saj që tregojnë shumë,
Dhe si atë turp që ka, që është sa një lumë!
Bukuri është kur bora e bardhë tokën bojatis,
E kur shiu i madh dëshirën ta jaratis,
Bukuri thonë është edhe buzëqeshja,
Që për mua kushton sa mbretit veshja!
E karakteri, vallë, si zbukurohet,
Kur ngjyra prej ngjyrës mirë nuk dallohet,
Kur e bardha me të zezën më shpesh largohet,
Kur gishti tregues sa më rrallë tregohet!
E për artin e bukur, me puthje ndër sjetull,
Që është i vijëzuar si i një vashe vetull,
Nëse do, të shtrydh, të bën sa një petull,
Nëse do të ngre, se është sa një hekur!
Nëse do, të çan, se është si sëpat',
Po deshe, të kthen, të ngjet e të zgjat!
Se është si mjaltë blete,
Është me miligramë,
Vaj halli për vartësit,
Që për të japin piskamë!
Bukuri është të kesh edhe dije,
Të jesh modest, punëtor e me besim,
Bashkë me atë mjekër të bardhë e fije-fije,
Që në pamje të parë tregon kushtrim!
Ah, moj bukuri, sa të lumtur që më bën,
Vërtet në shpirt himni yt këndohet,
As laps nuk e përshkruan, as poet varg nuk thur,
Se mes shpirtit dhe trupit, unë ty të kam urë!
Edhe kur ndjehem keq e i sëmurë,
Mbiemri yt në prehër më ul!
Arsim JONUZI, 01.11.2009
Me besim e dashuri.
Mbulesën e mban në kokë.
Nuk dëgjon të tjrët çfarë thonë;
Veç me sulme ata jetojnë!
Ti je drita e bukurisë;
Ti je shpirti i dashurisë;
Je e madhe po sa bota!
Vetëm me shaminë tënde,
Zemra yte e madhe është;
Për të tjerat ke shumë dert,
I thërret në mbulesë,
Syri i mashkullit të mos i prek!
Bukuri si sy pranvere,
Mes shamisë syri të shkëlqen;
Je si buka për të vobektin,
Grua më e bukur për burrin e vërtetë!
Hevzi ZEQIRI
Në lulen e rinisë,
Ëndërrohet për lumturi
Rrafsheve të lëmuara të dashurisë...
Në bukurinë natyrore,
Nga shëtitjet e shpeshta
Bie në kafazin e robërisë...
Në lulen e rinisë,
Në mesin e të mirëve të shoqërisë
Me zemër të hapur ndaj dashurisë...
Po si zogu në mal që këndon,
Po si balena në ujë kur ujdiset,
Jetoj me lulen e rinisë!
Hevzi ZEQIRI
Qaj o zemra ime e dehur nga dashuria;
Qaj o syri im i fjetur në verbëri.
Qaj o zemra ime e mbushur me gjak dashurie!
Se më shkoj zemra ime e dashur
Përgjithonë në amshim!
Shkoi për të mos e parë kurrë më syri im!
Qaj e shko shumë larg kurrë për të mos u kthyer;
Qaj o shpirti im me lotët e mallëngjimit!
Vdis e shko takoje në botën e amshimit!
Qaj o zemra ime e mbytur në vetmi;
Qaj o syri im, s’ke për t’a parë më dashurinë!
Vdis e shko takoje në botë e amshimit!
Hevzi Zeqiri
Emine MALIQI
Ne nje qoshe sypérlotur,dhe barku i yt i fryer!
Guximi me mungonte ,ti grua e martuar.
Mé duket nuk ndiheshe miré,ishin dhembjet ,apo torturè !
Té nesérmén ,ma nuk u duke...
thane...lindi nje bebe!
Pér ty me erdhi miré,
pér veten nuk gjeja ngushéllim!
Do t`mé mungojné syte e saj, green... do t`mé mungojnè!
Githé botès inatè ja mora,
po mé kafshon heshtja me dhambé ,
doja te shihja atje tek ti!
Njé mijé fjalé ,doja ti thoja
nese do kthehesh...?Por Ti... lehonesh!
Unè u dorézova para k`ti fati!
Sa e sa here, t` kam pa duke qare,
Jam shumé i dobét prané syve t`tu!
E Vogla ime ,né shpirté m` ke vraré!
Guximi me mungonte ,ti grua e martuar.
Mé duket nuk ndiheshe miré,ishin dhembjet ,apo torturè !
Té nesérmén ,ma nuk u duke...
thane...lindi nje bebe!
Pér ty me erdhi miré,
pér veten nuk gjeja ngushéllim!
Do t`mé mungojné syte e saj, green... do t`mé mungojnè!
Githé botès inatè ja mora,
po mé kafshon heshtja me dhambé ,
doja te shihja atje tek ti!
Njé mijé fjalé ,doja ti thoja
nese do kthehesh...?Por Ti... lehonesh!
Unè u dorézova para k`ti fati!
Sa e sa here, t` kam pa duke qare,
Jam shumé i dobét prané syve t`tu!
E Vogla ime ,né shpirté m` ke vraré!
Mbi qjellin tim mund te vallèzosh,
por kujdes: mos mi shkund retè se zhgrehen ne vajè!
Mbi liqenin tim mund te lundrosh,
por mos fundos deshira, se èshte i thell!
Ne bjeshkét e mija mos ngrit tèbane ,
se mi tremb zogjè e bagetinè!
Portès time trokiti por kujdes:
mos zgjo edhe kojshine!
Peso!
Emine MALIQI
Në të gjithë brigjet që kanë shkelur këmbët e mia,
Në sytë e mi ti je më e mira.
Je si ylli që shkëlqen ndër qiej,
Bukuroshe që s’ka ngohur diell.
Nga të gjitha ti je më e mira.
Ti je shkaku i vuajtjeve të mia!
Ti je, mbretëresha e prangave të mia.
Ti je, e bukura e ëndërrave të mia.
Ti je, me sy të bukur që s’ka parë askush.
Je ti, që me dashuri zemrën ma mbush.
Mbretëreshë moj bukuri e rrallë,
Me pranga në duar më nxirr para teje.
Me duart e tua më liro ngadal,
Më lejo të shoh edhe nën detra.
Shoh pallatin që më shikon shumë vrenjtë,
Me dragonj që vjellin veç zjarr.
Më liro të shoh me sytë e zemrës,
Në vend të dragonjve të të shoh me vello të bardhë.
Hevzi ZEQIRI
 |
