Natar

Më bartni
Mbi pëllëmbën e butë të erës
Që me avullin tim të laget
Goja e mpakur e harrimit
Dhe në sy përvëlues
T’i vë zjarrin hënëzave të humbura
Në tymnajën që na mban kaq larg

Në barkun e dendur të erës
Fletë – notoj me hap të ngathur
Poshtë meje
Bota fle e gënjyer nga qen besnikë
Mbi mua rëndon e gjatë rruga
Si një litar i pafund mundimi

Qytetin – mbështjellë nën sqetull
Dremit dhe frymënxjerr
Si një varkë e plagosur dallgësh
Qyteti me lëkurë të ashpër
Nga grafititë kokëforta të klithmave
Mesnatave të vjedhura të tij

I fundit ik nga ëndrra
Si një mbret i gënjyer nga shkëlqimi i fronit
Mund ta quani pushtim
Siç pagëzoni bijtë tuaj më emra toke
Ku treten etërit
Në pritje tonën
Siç presin qirinjtë agimin të shkrepëtijë

Vehap S. Kola

Natar

Lexoje te plote...

Somnambul i dyanshem

Erduan Kllobucishta

Dhe lotet rrjedhin vale-vale,
Ne enderr apo ne gjumin e trashe?!
Stagnim ne ekzistence virtuale,
Progres ne flatrat ankthioze!
Nje femije ne mesin e nates
Rrokulliset ketej andej
Ku po shkon, as vet ai nuk e di
I rrethuar nga erresira ne vete
I rrethuar nga erresira jashte tij
Erresira eshte e bukur per ate qe do erresire
Somnambul i vetmuar…
Hap syte nga pergjumja e thelle!
Ah, kam... kam harruar se cfare kam pare
Ishte nate…
Nje episode i thelle, i pameshirshem
Shmang erresiren, nuk ka cfare te duhet ajo…
Mos u bej si filozofet ashik qe shajne shoqerine
Nihilista, mohues te determinizmit...
pragmatiste te korruptuar...
formojne dialektizem ne meshire te fatit...
Gjejne te verteten per te mbjell injorancen
Sepse injoranca dhe e verteta jane dy boshte te pafunshmerise
Fal ketyre dyve qe filozofet kane ekzistuar dhe ekzistojne!

Somnambul i dyanshem

Lexoje te plote...

Familja e shëndoshë – garancë e së ardhmes

Një fije drite, e can një llumë me errësirë

I jep pakës jëtë, i jep pakës gjallëri

E ai llum errësire, fillon me u ndriçu

Nga ajo pak dritë e vogël shumë me përfitu

Pastrohem, pastrohem errësira thërret

Eja o drit në mua ajo bërtita

Më shih se si jam zhytur, e asesi me u pastru

Sjam më si më parë, me shkëlqyer e me ndriçu

Errësira mua më ka robëru, ndihmë jam unë duke kërku

Nga zërat veshët po më çahen,

E nga trishtimi zemra po më boçet

Dridhem jo nuk kam aspak forcë, jam e mbushur e gjitha sëklet

Fryma më rëndohet e gjoksi më çahet

Një gur në zemër më eshtë rëndu

E copat e thyera të tij, lëng në trupin tim janë shëndrru

Nganjëhër ndihem se fluturoj, e nganjëher se jamë e harruar

Se s'kam nevojë për askënd të mendoj

E zërat, zërat ende në veshë më ushtojnë

Nga unë kërkojnë që të shpëtojnë.

Kush janë këto zëra që veshët mi çajnë

Pse s'më lënë të qetë, pse nga unë nuk shkojnë

Por jo fajin se keni ju

Guri brenda në zemër është shumë duke më rëndu

Më bën gjithcka për me harru përgjegjësitë e mia me i mohu

E një zë pra po me thërret

Nënë, nënë, ku po shkon si mund të na lësh vetë

Ky zë, me këtë emër kujt është duke iu drejtu

Mos jam në ëndërr, apo jam duke gabu

Sikur nga ky zë buron një nur, e gurin mbenda don me e shkatrru

Sikur nga ky zë vjen një val, e më bën gjaku me më vlu

Mundohem, e më në fund ja ku po arrij

Të heq gurin të hëq këtë llum të zi

E me vrrull lotët më shpërthejnë,

Klith, çirrem, bërtas e sikur, e sikur

Me të gjitha këto mundohem ti kthej ato që humba

Mundohem t'i pranoj ato zëra e ato rreze të njoma

Që ishin pjesë e unit tim

Mundohem ti kujtoj ato, e të kthehem në pakthim

E shaj, me piskamën më të madhe

Pluhurin e bardhë që ka hy në mu

Kërkoj dëmshpërblim për gjithcka që më ka shkaktu

Pata yjet në prehrin tim, pata diellin që më jepte shkëlqim

Po tani ku jan i humba, i treta në pafundësi

Ju lutem kthehuni ju përgjërohem, nuk jam më ai njeri

Më falni ju lutem falje nga zemra kërkoj

Më falni për dhembjen që ju shkaktova

Edhe pse vetë e humbur, t'ju bëj të tillë edhe juve tentova

Por jo, jo unë nuk e meritoj një falje të tillë

Nuk meritoj të quhem nënëe t'i përqafoj yjëzit e mi

Si nuk dëgjova, si u humba e u treta

Si lejova veten time në këtë gjendje me e pru

Ndihmomëni ju lutem familjen time jam duke shkatërru

E një fllad i lehtë prapë shpresë më jep

Se do të jem e falur, se do të jem hënë

Me diellin pran, dhe me yjëzit e vet.

Kaltrina Neziri, Kumanovë

Familja e shëndoshë – garancë e së ardhmes

Lexoje te plote...

HORIZONTEVE TË PASHKELURA

Xheladin Hamza

Në mesnatë
Në vetmi
Për shpirtin tim
Nga thellësia qiellore
Shkëpus qetësinë
Për të ecur horizonteve
Të pashkelura

Me sytë kërkoj
Engjëjt t’i shoh mbi trupin tim
Si më përkëdhelin me dashuri
Derisa sexhde i bëjë të Madhit Zot
Nga balli më pik djersë e kristaltë
E stolisur me mijëra ngjyra shkëlqyese...

HORIZONTEVE TË PASHKELURA

Lexoje te plote...

Ylli i natës

Hevzi Zeqiri

Mesele nate seç ishte atëherë,
Një yll i bukur, sytë m’i morri në terr,
Kaloi me shpejtësi dhe tha një fjalë.

Më kapi shtrëngimi e rrëqetha,
Mu duk se shpirti më shkoi atje ku desha,
Mes luleve të parajsës.

Kur pashë veten me se isha veshur,
Me veten u paka duke qeshur;
Atëherë e kuptova thënien e tij.

“Kurrë më parë nuk ke qenë si sonte,
Që vashave të reja goja do u belbëzonte,
Ndoshta do kënaqesh në jetën tënde.”

O shpirt i lazdruar - i thash timit,
Përse nuk të bie ndërmend të bëhesh i pastër.
Të ka mbuluar llumi e helmi – për dynja.

Petku me të cilin isha i veshur,
Me aromë të lules vjollcë ishte i ngjeshur,
Ishte aromë dehëse.

Petk, flakë si bora i bardhë,
Që në këtë botë nuk kisha parë.
Por në tjetrën a do të arrij të mbaj?!

Derisa të bëhem njeri me tamam,
Nuk më jep askush xhevap.
Jo-jo, në këtë gjendje jo! – nuk e bëni dot.

Ylli i natës

Lexoje te plote...

Lule e bardhë

Hevzi Zeqiri

Lule e bardhë e lyer me baltë
Në fletët e bukura tashmë të dremitura
Të mbuluara nga dheu i lagët

Si arrin që ta ruash bukurinë
Të jesh zemër hapur madje edhe për baltën
Që në faqe të pështyn

Sa zemër madhe që je
Aromën e bukur t’ia japësh
Asaj që deshi të t’ poshtërojë

Ia ke kaluar njeriut, oj e bukura e dheut
Me mirësinë tënde të paqme
Që të verbrit ia kthen sytë

Lule e bardhë

Lexoje te plote...

Kam humbur mundësinë

Unë kam ikur larg

Askush nuk do të më shohë kurrë përsëri

Unë dëshirova, u luta
por unë harrova
Dhe kurrë nuk u brengosa

Por më shiko tani
Unë kurrë nuk kam qenë kaq i frikësuar

Duke qëndruar përballë Zotit tim
Lot po më rrjedhin sytë

Dy libra hapen përballë meje
Unë kurrë nuk kam parë me kaq shumë faqe

Unë gjithmonë mendoja se isha i mirë
Por më dukej se isha shumë i keq

Lodhesha dhe lodhesha duke thënë: “All-llah”,
Se me vjen keq!

Nëse Ai do të më kthente prapa
Unë do të ndryshoja plotësisht

Por nuk kam më mundësi
Duhesha të kisha qenë një mysliman më i mirë

Shenjat në tokë
Më treguan se All-llahu ishte i vërtetë

Por mendimet e mia ndaluan
Unë kurrë nuk mendoja se Ai ishte i vërtetë

Kështu që, përse jam këtu, ku ndodhem?
Në portat e xhehenemit!

Qava e qava
Por askush nuk është duke ardhur për të më ndihmuar tani


Përktheu nga anglishtja: Zeqir Esati

Kam humbur mundësinë

Lexoje te plote...

Unaza që ta dijë

La shokun që të shihet
All-llahu dha që të blihet
Ishte e bekuar dhe e lyer
Lëshoi urdhër për ta kryer
Agoi dita u zbardh qielli
Humbi nata shkëlqimi erdhi
E ilustruar me shumë arë
Iku për ta kryer mbarë
Lyente bukur për së lehti
Aty fjala më e madhe mbeti
Lloji i shkruar i kulluar
Aludon për të mësuar
Hm..! la ilahe il-lall-llah
Muhammeden Resulull-llah po ia bashkëngjita
U mendua Ebu Bekri
Harroi fjalën e pejgamberit
Athua vallë çdo të thotë
Mori fund u shkrua unaza e arit
Edhe atë i gjithë shehadeti
Dhe filloi të kthehet mbrapsht
Udhës kur ai po kthehej
Nuri në fytyrë i vërehej
Resulull-llahu nuk e dinte
Ebu Bekri si do të vinte
Sa po vinte es-sidiku
Urdhër erdhi nga All-llahu
Le të shkruhet Ebu Bekër
Unë desha pasi që ai deshi
Lloj i bekuar i ilustruar
Ah sikur të jem sikur ai
Hap për hap me një vijë
E ta gëzojë këtë mirësi
Burrë të bëhem e jo fëmijë
U gëzova aq shumë
Bilbil u bëra për këndim
E përsipër shqiptim
Ku do të jehoj fjala e Tij
Ëmbël në qiell të hingëllojë
Rrugës për në xhennet të më shpie

Valbon Rushiti

Unaza që ta dijë

Lexoje te plote...

Të kujtoj

Dhe sikur natën të dilte dielli
Që në tokë të shfaqen hijet
Sikur dita të bëhej natë
Që në të t’ dalin yjet
Unë s’do të mundem pa ty

O zemra ime shfaqe dritën në sytë e mi
Që të shoh botën e bukur
Se nuk po mund të rri

Sa sy të bukur kishe natën
Kur më shikoje me dashuri
Sa vezullim i bukur që ishte
Shikimi yt në zemrën time
Që desh me mbytje me dashuri

Shpesh herë më duket se të kam afër
Nga gëzimi rrëqethem
Zhgënjehem

Shpesh herë dua të vij te ti
Kur mendoj pak më thellë
Duhet të vdes

Hevzi Zeqiri

Të kujtoj

Lexoje te plote...

Afër lumit Vardar (4)

Dukesha i marrë
Përballë buzëqeshjes tënde
Të çeliktë prej kozmosi...

Fshihen ndjenjat
Nga paragjykimet
Botëkuptimit tënd

Dikur lundroja
Bashkë me valët
Karshi mahnitjes tënde...

Hamdi Nuhiju

Afër lumit Vardar (4)

Lexoje te plote...