Poemë e tiranisë njerëzore

>> Thursday, January 14, 2010


Roald HYSA

Nën gërmadha shkrumbi vendi im psherëtin,

Me injorancë Zotit llogari i kërkon,

Dhe harron se vetes fajin ia përtërin:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




Ndër zhgrapje pallatesh që ngrihen gjer te retë,

Pa ditur se çfarë, gjërat i lakmon!

Këndon refrenin q’e ka gatitur vetë:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




Pa del robina dhe lind zonjën e vetë,

Në pelena dhimbjesh fëmijën e shtron;

Dhe kujton e shkreta se ka veç kët’ jetë:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




Dhe n’çorbën që e ka gatuar vetë,

Të gjithë njerëzinë ai e fton.

Kujton i ziu se bën diçka të shenjtë:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




Kur nga hiçi, del ndonjëri porsi profet;

Duke marrë poza si buf edhe harron,

Se i pazoti është për ato që flet:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




I vetëm, i truar ndihet nga kjo botë,

Një mori telashesh vetes po ia shton!

Për atë që s’duhet nga sytë nxjerr lotë:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




E kur ta shihni se është shkatërruar krejt...

Ah, sa keq, si u kujtuam shumë vonë?!...

Sikur ta kishim ditur paksa më shpejt:

Ne nuk jemi engjëj, por as demonë!




E kështu kjo gjë deri në pafundësi,

Pa pra’ ecën, në rrugën e saj vazhdon,

Dhe përsërisin ata me paturpësi:

Ne jemi engjëj, nuk jemi demonë!




Më falni, por ky refren përsëritet vetë!

Nga goja e njerëzve shpesh e dëgjon.

Jo unë, ata e thonë pa të drejtë:

Që janë engjëj dhe nuk janë demonë?

0 Komentet:

Post a Comment

There was an error in this gadget
There was an error in this gadget

Video rasti:

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP